Medische Zending

“Ik heb buikpijn.”
“Hoe lang hebt u dat al?”
“Vanaf gistermiddag.”
“Is het blijvend, of gaat het af en toe weg?”
“Soms gaat het weg, maar nu is het niet te harden.”
“Hoe gaat het met de ontlasting?”
Op de poli’s van de Medische Zending in het binnenland werkt men met gezondheidsassistenten die basisvaardigheden hebben geleerd, zoals wondverzorging en injecties geven. En men werkt met protocollen.
De vrouw die mij steeds vragen stelt over het verzonnen geval buikpijn, kijkt me af en toe aan en blijft onverstoorbaar doorvragen. Ze bladert in een boek alsof ze daaruit de vragen opleest.
Dan zegt de regiomanager: “De heer Kramer heeft zich een beetje vergist. Hij denkt dat dit het protocollenboek is, maar dit is een ander boek waar ik hem over verteld heb. In dit boek turven we de ziektegevallen om een uitbraak van iets op het spoor te komen.”
O, zegt de vrouw, die dus gezondheidsassistent is en pakt onverstoorbaar het protocollenboek uit de kast.

Ergens in de afgelopen dagen zei iemand tegen me dat Surinamers flexibel zijn en zich meestal, zonder dat je het in de gaten hebt, aanpassen aan wat een ander doet.