Winkelen in Paramaribo.
Hotel Krasnapolsky staat in een winkelbuurt. Veel winkels waar je tassen, sportschoenen, huishoudelijke spullen en sieraden kunt kopen. En een winkel waar Indiase muziek uitkomt. Daar kun je voor mijn gevoel alle films, geurtjes, cd's, sieraden, flesjes, plaatjes en oorbellen kunt kopen die de Indiase industrie kan leveren. Het was er vol.
Ook is er een winkel voor toeristische artikelen, babyspullen en huishoudelijke zaken.
Daar loop ik dus naar binnen. Ik ben op zoek naar kadootjes voor de familieleden. Theedoeken natuurlijk om de afwas mee af te drogen. Dan kun je fijn elke dag aan Suriname terugdenken.
Een tafellaken zoals je die hier veel ziet.
Een kant en klaar geknoopte hoofddoek voor vrouwen.

Als je een vrouw met zo'n hoofdsieraad ziet lopen, denk je als argeloze bekijker: tja.
Vervolgens zie je een vrouw die weer een heel andere vouwtechniek heeft gebruikt en denk je weer: tja.
Ik heb er een boek bijgekocht waarin te lezen valt dat de hoofddoeken een verhaal kunnen vertellen. Zo was er een vrouw die bij een familie in dienst was. Na een tijdje ging het gerucht dat ze zwanger was van iemand anders dan haar eigen man. Zou dat iemand uit de kringen van haar werkgever zijn?
Naast deze tekst staat een hoofddoek afgebeeld. Daaronder wat die hoofddoek betekent: voor jou een vraag en voor mij een weet. De tekst eindigt ferm: met deze boodschap gaf de zwangere dienstbode de roddelaars stevig van katoen! (De woordspeling ontging me de eerste keer.)

Ik stel het me voor. Iemand is slachtoffer van een roddel en koopt een hoofddoek met een bepaald motief en knoopt die op een heel speciale manier op haar hoofd. Vervuld van innerlijke kracht en zekerheid dat nu de waarheid goed duidelijk wordt loopt ze over straat.
Ik zou bij het zien van die vrouw natuurlijk nooit denken: voor mij een vraag, maar voor haar een weet. Ik zou weer denken: tja.

Zou dat nu echt gewerkt hebben, die beeldende, maar o zo indirecte communicatie? En wat wordt er gewonnen als de verhalen zo verteld worden dat alleen de ingewijden de tekens kunnen lezen, terwijl er geen enkele uitnodiging van uitgaat om het gesprek aan te gaan. Is de hoofddoek een goed middel om je te verantwoorden? Gaat het vooral om het idee dat je iemand van repliek hebt gediend? Van katoen hebt gegeven? Of is dit een effectieve taal voor degenen die die taal spreken?
Tja.
 
Mw. Anches, van de diakonie van de Surinaamse Broedergemeente, toont een hoofddoek